olhayat

Murat ÖZHAN

SAĞLAM BİR DURUŞUN SİMGESİ: TEVFİK FİKRET

Politik bir tavrı olmayan Servet-i Fünun edebi hareketi içinden aykırı çizgisiyle sıyrılarak hemen göze çarpan, direniş ve mücadele ruhunu, özgürlük ateşini gelecek kuşaklara aşılayarak ve zihinlerimize kazıyarak edebiyatımızda unutulmazlar arasında yer almayı fazlasıyla hak etmiş bir şair Tevfik Fikret.

Sanat yaşamının ilk yıllarında sanat için sanat anlayışına bel bağlayan Fikret’i, bu düşüncesinden caydırarak toplumsal konulara yönelmesine yol açansa, yaşadığı dönemin içinde bulunduğu olumsuz toplumsal koşullarıdır. Sanatla ilgili olarak “Musahabe-i Edebiyye”sinde şunları söyler:

“Sanat şahsi olamaz:kendi şahsı için asar-ı sanat(sanat eseri) vücuda getirenler bulunsa bile, sanatkarlar yalnız kendi şahısları için tevlid-i sanat edenler (eser yaratanlar) değildir.  O halde sanatkarın hayat-ı umumiyeden (genel hayattan) ayrılmaması, bilakis onu tezyin(süslemesi) ve takviye etmesi lazım gelir.” (1)

Toplumsal duyarlılıkla yazdığı şiirlerden bazıları şunlar: Balıkçılar, Verin Zavallılara, Ramazan Sadakası, Sis, Rücu, Promete, Tarih-i Kadim, Doksan Beşe Doğru, Han-ı Yağma..

Doğumunun 141.yılında (24 Aralık 1867), düşüncelerinden ötürü 2.Abdülhamit döneminin ceberut uygulamalarına, baskılarına maruz kalan ve “Fikri hür, irfanı hür, vicdanı hür bir şairim.” diyen üstadı, gönül telimizi titreten ve her dem umutlarımızı yeşerten “Sabah Olursa”adlı şiiri ile bir kez daha emeğin özgürleşmesi, barış, kardeşlik ve sevgi adına saygıyla anıyor, yaşadığımız bu yüzyıldan ona selamlar gönderiyorum..

Sabah Olursa (2)

Bu ülkede de bir gün sabah olursa, Haluk,
Eğer bu ülkenin sislenen alın
Yazısı güçlü bir elin, güçlü, dirilten
Bir dokunuşun titremesiyle silkinip şu donuk,
Şu ulusun paslı çehresi biraz gülerse… — O gün
Ben ölmemiş bile olsam, hayatla pek ölgün,
Bir bağım olur kuşkusuz; — o gün benden
Umudu kes; beni kötürüm ve boş çevremde
Acılarımla unut; çünkü aksak ve soluk
Bakışlarım seni geçmişe çekmek ister; sen
Bütün kişiliğin ve bedeninle yarınsın;
Şarkı söylüyor hala kulaklarımda sesin!

Evet, sabah olacaktır, sabah olur, geceler
Kıyamete dek sürmez; sonunda bu gök,
Bu mavi gök size bir gün acır; üzülme,
Hayata neş’e güneştir, sıkıntı içinde insan
Çürür bizim gibi… Siz, ey yarının uzayının
Küçük güneşleri, artık birer birer uyanın!
Ufukların sonsuzca özlemi var ışığa.
Aydınlanma… Yüzyılımızın işte emellerinin özü;
Silin bu bulutları, silkin korkunun gölgelerini,
Aydınlık içinde koşun şükredilecek bir kurtuluşa.
Umudumuz bu; ölürsek biz, yaşar mutlak
Vatan sizinle şu zindan karanlığından uzak!

Tevfik Fikret

(1) Atilla Özkırımlı:Tevfik Fikret,Cem Yayınevi,sf.60,İstanbul 1990
(2)Adı geçen eser,sf.156-159

Bugün 2 kez okundu. Son okunma tarihi, 19 May 2012