olhayat

Söylenmek istenenler eğer “yürekten” süzülüp geliyorsa bir kat daha anlamlı oluyor, evrenimizde yaşam alanı buluyor. Çünkü onlar yaşamdan alınmışlardır. O imbikten geçenler söze dönüşüp tekrar yaşama kavuşuyor. Bilgi ve söz paylaşım olanağı bulduğu zaman, sınanmış oluyor. Yoksa düşüncede ürettiklerimiz, yine kendi beynimizde kalıp da yaşama alanı bulamazsa, paylaşım değeri olmazsa üretim de gerçekleşmiyor. Yaşam değeri olmayanın anlamsızlığı da gün gibi ortada ne yazık ki.

Yaşamın dilini çözenler, aynı zamanda kendileriyle barışık olan, kendilerine ve başkalarına güvenen, kendilerini feda edenlerdir. “Seni seviyorum. Çünkü insansın. Sana güveniyorum; çünkü kendime güveniyorum.” diyebilenlerdir yaşamın dilini çözenler. Ben biraz da böyle bakıyorum.

“Şu anda insanların akıl diye yorumladıkları koskoca bir korkaklık.” diyerek salt aklı eleştirenleri oldukça iyi anlamaktayım. Katılmamak elde değil.

“Duygusal davranıyorsun. Birazcık aklını kullansaydın böyle olmazdı.” söylemleriyle çok karşılaşıyoruz günlük yaşamlarımızda. Böyle diyen insanları anlamakta gerçekten zorlanıyorum. Yaşamımıza yön veren, bizi çekip çeviren sanki salt akıldır. Böyle konuşanlar, aklın üstünlüğünü bir meziyetmişçesine sunarlar önümüze pervasızca. “Birazcık aklını kullansaydın böyle olmazdı.” diyen ağızda bile (-ki bir çelişkidir bu aslında) alaysılık, kızgınlık, sitem “duyguları” anlaşılmıyor mu? Peki bunlar duygu dünyasının alanına girmez mi?

Yeni doğmuş bir bebeğin gözlerindeki ışıltıda duygu yok mudur?
Ya şairlerin, bilumum sanatçıların yapıtlarında, şiirlerinde duyguya hiç mi yer yoktur? Salt akılla açıklanabilir mi bir gülümseyiş?
İçten bir merhaba deyişte duygunun olmadığını söylemek haksızlık değil mi?

Duygudan yoksun düşünce olamaz. Tersini savunanlar kendileriyle çelişirler aslında.
Oysaki bakışlarımızı yaşamsal olana bir çevirebilsek, yaşamın tam orta yerinde olabilsek, “söz tabanlı” dünyanın tahakkümünden kurtulabilsek, yaşamı içselleştirebilsek, damarlarımızda hissetsek yaşamı, üstesinden geleceğiz tüm bu kirlenmişliğin. Şeyh Galip’in “Hüsn ü Aşk” ta dile getirdiği “Alevden denizleri mumdan kayıklarla geçmek” gibidir yaşadığımız bu meşakkatli süreçten kurtulmak…

Tüm sancılarımızın kökeninde, toplumsallığımızın tecrit edilerek yalnızlığın girdabına sürüklendiğimizin yattığını düşünüyorum. Yalnızlık sevgisizliğimizdir. Yalnızlık hissi acı verir. Öte yandan acı hissi, damarlarımızda yaşam buldurduklarımızı kaybetmemizdir. Özellikle de sevdiğimiz insanları (ana, baba, kardeş, yar, dost) kaybettiğimizde, büyük bir boşluk içine düşeriz, yaşayan bir yanımız, bir parçamız akıp gider, benliğimizden bir şeyler kopar. Akla gelebilecek her türlü acıyı bir kenara bıraksak bile ölüm acısı burnumuzun direğini sızlatır. Çünkü her adımımız ölüme doğru. Ölümü anlayabilmek, ancak ölümü yaşamakla mümkün (Hangi konuda olursa olsun bilginin doğruluğunun ya da yanlışlığının onun sınanmasıyla ölçülebilir olduğu gerçeğini göz önünde bulunduruyorum burada). Oysa şu anda biz ölümün bilgisini, başkalarının ölümüyle dolaylı olarak algılayabiliriz. Şu anda ölümün bilgisine sahip değiliz. Bundan dolayı da korkunun, ölüm korkusunun pençesindeyiz. Hiç şüphesiz bu korku, acı verir ve ölüm olgusunun da kendi içinde bir mantığı var.

Bazıları : “Bir hiç olarak da yaşanabilir.” diyorlar. Bana göre ise “hiç”lik, yokluğu imler ve yokluk, anlamsızdır. Gerçi anlamsızlığın da bir mantığı vardır ama şu an için benim dünyamda anlamsızlığa yer yok. Çünkü, yaşam gerçektir ve somuttur. Çünkü yaşam, var olandır. Bizi, biz yapandır, varlık nedenimizdir yaşam..

Konuşup anlaşalım
Yoktur sözle çözülmeyecek düğüm
Davaları halletmez ölüm
Hayatı paylaşalım.

Nazım Hikmet

Bugün 0 kez okundu. Son okunma tarihi, 11 February 2012