olhayat

Ölümün kavram olarak bile soğukluğu tartışılmaz gelir her nedense bize. Oysaki her birimizin eninde sonunda o gerçeklikle yüz yüze geleceği de su götürmez bir çıplaklıktadır. Yaşamın bu hayhuyu içinde, ne acıdır ki kendi var oluş nedenimizi başkalarının yok oluşuna bağlamışız hep. Tarihin ne garip bir cilvesidir zihinlerimize bu mantalite pompalanmış her daim egemen güçlerce.

Yaşadığımız çağda; şiddetin, sömürünün, silahlanmanın tahakkümü altında olduğumuzu kuşkusuz ki biliyorum. Zaten bunlardan ötürü insan;

1)Kendine ve topluma yabancılaşarak kabuğuna çekilip “inziva” türü bir yaşam sürdürmüyor mu?
2)Hemen hemen olup biten her şeyi seyretmiyor mu?
3)İnsanın insanı katletmesinden tutalım da doğanın insanlarca perva tanımadan tahrip edilmesine kadar birçok eylem karşısında süt dökmüş kedi gibi oturmuyor mu?
4)Oysaki yaydan çıkan okun, yarın bir gün dönüp dolaşıp kendini hem de acımasızca vuracağını bilmez mi?

Barış, sevgi, dayanışma gibi yaşamsal kavramları dilimize öyle bir dolamışız ki, ”söz”ün çeperinden çıkmamacasına onun çevresinde nafile dolanıp duruyoruz. Kuşkusuz ki söyleyecek bir sözümüz olmalı. Ama salt söz bağlamında kalmadan, sözümüzü ete kemiğe büründürmenin yani onu eyleme dökmenin olanaklarını yaratmaz isek, yaşananlara müdahale etme gücünü kendimizde bulamayız.

Yaşadığımız çağ, öylesine çiğliklerle dolu ki.. Her yanımız kokuşmuş, nereye adımımızı atsak çukur.. Yaşamak, pamuk ipliğine bağlı. Hani pisi pisine ölüm derler ya.. Tesadüfen oradan geçmektesindir ve bir de bakmışsın ki ölümle burun burunasın.

İstanbul Güngören’deki patlama sonucu ölen ve yaralanan vatandaşlarımız vesilesiyle kaleme aldım bu yazıyı. Savaştan ve şiddetten medet umanlar, er geç insanlık mahkemesinde yargılanacaklar. Şiddet, acizliğin göstergesidir ve şiddete başvuranlar, halka korku verdiklerini sanmaktalar. Oysa bilmezler mi ki halk indinde zerre kadar değerleri yoktur şiddet uygulayanların. Aslolan yaşamaktır ve her ne olursa olsun her daim yaşatmaktır insanı. Ölüm pratiğinden hareketle yaşamı kurmak, asla mümkün değil.

Şiddeti olumlayanlar, yarın bir gün aynı şiddetin kendilerine de uygulanabilirliğini sorgusuz sualsiz kabul etmiş olurlar. Nereden ve kimden gelirse gelsin şiddeti kınıyor ve taziyelerimi bildiriyorum.

Aşağıdaki şiir, demokrasi düşmanı şer odaklarınca katledilerek zamansızca aramızdan ayrılan Onat Kutlar ile aynı kaderi paylaşan vatandaşlarımızın anısına ve sessiz kalmamak adına olsun…

Ne Kalacak Bizden Geriye(Bir Soru)

Akşamüstü oturdum yol kıyısına
Düşündüm
Ne kalacak bizden geriye
Balkan yaylasından ve bozkırlardan
Kafdağlarına giden şu bulut
Sonsuz mevsimlerle esmerleşen
Şu toprak ve derin çınar ağacı
Biz yokken de vardı

Çocukların şu gülen sarı feneri
Ayışığı
Ve ıssız balkonlarda
Kırmızı biberlerle üzgün yaşlıları
Aynı mandalda kurutan güneş
Çayırda gölgeler bırakacak
Dalgın yeryüzünde çekilirken

Kalabalık çarşılara tortusu
Çökecek
Tüccarın kanpazarından
Mezarlığa taşıdığı paranın
Değirmeni döndüren ter ırmağı
Kuruyunca ardında tuz kalacak
Ve bir anı öfkeli işçilerden

Sinirli kediler bir tekir şerit
Olacak
Ve bir çöl esintisi
Dörtnala kaybolan arap atları
Bir çavdar haritası çizecek
Bozkırı terk eden tarla faresi
Kuş tüyleri gökyüzünün camını
Buzlu yazılarla donatacak

Her şey değişiyor ama ne yapsak
Duracak
Tarihin uzun duvarı
Taşlara kırmızı izler bırakan
Ve aynı kıyıdan yürüyen köle
Silecek kralların adını
Gene de karanlık dağ başlarında
Yarın bir kin gibi hatırlanacak
Kanlı soy ağacının dalları

Kiraz ve kamıştan kavalımızın
Sesleri
Dağılıyor havada
Bir kuyu ağzından geçiyor gibi
Rüzgârı mor fistanlı zamanın
Bu güzel şarkı da unutulacak
Kıyımlar acılar kanlar içinde
Savrulurken yaşadığımız günler
Bu soruyu mutlaka soracaksın
Ne kaldı ne kaldı bizden geriye?

Onat Kutlar

Bugün 0 kez okundu. Son okunma tarihi, 11 February 2012