olhayat

Murat ÖZHAN

YOL VE YOLCU METAFORU

Edebiyatta, bir istatistik yapılsa belki de en çok işlenen konuların başında gelir yol, yolcu, han, hancı…

Gerek dünya edebiyatında gerekse kendi edebiyatımızda yol ve yolcu metaforuna yaslanma ihtiyacı hissetmiş yazar ve şairler. Neler getirmiyor ki akla yol ve yolcu? Aşık Veysel, “İki kapılı bir handa / Gidiyorum gündüz gece” derken, dünyayı, birisiyle merhaba dediğimiz, ötekiyle de elveda dediğimiz iki kapılı bir hana benzeterek menzile varmak için her daim yürüdüğünü söylemez mi bizlere?

Kimi ayrılıkları, bırakıp gitmeleri anlatırken, kimi varılacak hedefi, tıpkı Tevfik Fikret’in “Haluk’un İnancı” şiirinde “dünya dönecek cennete insanla, inandım.” diyerek koymuş önümüze. Kimi, tasavvuf edebiyatında olduğu gibi Tanrı’ya ulaşmanın bir vesilesi olarak görürken yolu, kimi de sevgiliye, eşe, dosta kavuşmanın, onun yolunu dört gözle beklemenin timsali olarak almış.

Bu konuda daha oylumlu bir denemeyi ilerleyen zamana bırakırken sözü Bertolt Brecht’a vermek istiyorum..

YOLCU

Yıllarca önce
araba kullanmasını öğrenirken
ustam sigara içirtirdi bana.
Ve yoğun trafiğe çıktığımda
ya da keskin dönemeçlere geldiğimde
sönerse cıgaram,
direksiyonu alırdı elimden.
Ben araba kullanırken fıkralar da anlatırdı
ve eğer ben arabayı sürerken kendimi işime kaptırıp da
fıkralarına gülmediysem
direksiyonu alırdı elimden.
Güvensiz hissederim kendimi, derdi. Korkutur beni,
şoförün kendini işine gereğinden fazla kaptırdığını görmek
bir yolcu olarak.

İşte ben de o zamandan beri
gereğinden fazla dalmamaya bakarım yaptığım işe.
Çevremde olup biten şeylerle de ilgilenirim.
Birileriyle konuşmak için işime ara veririm çoğu kez.
Bir cıgara içemeyecek kadar hızlı araba sürmekten
vazgeçtim.
Yolcuyu düşünüyorum artık.

Bertolt BRECHT
Çeviri : A. KADİR – Gülen AKTAŞ

Bugün 3 kez okundu. Son okunma tarihi, 06 February 2012