olhayat

Dünya Şiirine Dair Öndeyiş / A.Murat Özhan

Dünya şiirine devam ediyorum. Gönül ister ki Uzak Asya şiirlerinden de örnekler vereyim. Gerçi bu konuda, önceki aylarda bir iki şiir (Vietnam şiiri ve Japon haikularından) yayımlamıştım.

Ancak gerek kendi kütüphanem ve web ortamında gerekse kitapçı ve halk kütüphanelerinde, taradığım kadarıyla bu anlamda çevirilerin oldukça sınırlı olması ve derli toplu çalışmaların bulunmayışı (Gözümden de kaçmış olabilir), bu şair ve şiirlere ulaşmayı da doğal olarak engelliyor.

Temennim, bu alana yönelik araştırma ve çalışmaların artmasıdır. Bu sayede farklı kültürel zenginliklerle buluşma, onları tanıma olanağına kavuşalım.

Bu kez, 19. yüzyıl Fransa’sına uzanıyoruz. İlhan Berk’in çevirisiyle Fransız romantiklerinden Alfred de Vigny’nin kendi iç dünyasının çalkantılarını, yaşadığı toplumun çürümeye yüz tutan kabullerinde cisimleştirerek verdiği “Dünyadan Uzak”şiiri, günümüz dünyasına ayna tutar nitelikte.

Şehirlerin, insanın üstüne çöreklenen o karabasan havasından, yapay insan ilişkilerinden, esaretten sıyrılıp doğaya açılmayı, dönmeyi (Bana “Into the Wild” filmini anımsattı her nedense…) salık veriyor şair…

Dünyadan Uzak

Sızlıyorsa yüreğin dünya gailesinden
Yaralı kartalleyin dönüp duran yerlerde
Tutsak kanatlarında taşıyarak benleyin
Yazılı bir dünya, soğuk, ezici hem de.

Eğer ancak kanadıkça yaran atıyorsa
Aşkının ışıtmaz olduğunu görüyorsa
O biricik yıldızının o yitik ufkunu;
Bu tutsak ruhum gibi senin de ruhun sonra.

Usanıp o kulluktan, kara, acı, ekmekten
Tutup o kürekleri bırakmışsa bir yana
Eğilmiş ağlıyorsa sulara bakaraktan
Arayarak uzak bir yol sonsuz dalgalarda.

Ve korkuyla omuzunda birden farkedip sonra
O damgayı hani o demirle vurmuşlar;
Titriyorsa vücudun giz tutkularla eğer
Üzülüyorsa o kötü kem bakışlardan.

Ulu yalnızlıklarda bulmak salt bir yer
Gizlemek güzelliğini tüm o hayasızlardan;
Kuruyosa dudağın zehiriyle yılanların
Kızarıyorsa eğer alnın geçerken düşlerinden.

Gözü sendeki o pis o hayasız yabancının;
Yürü git korkusuzca; şehirleri ko git,
Uzat tut ayaklarını o tozlu yollardan
İşte uzak kentler, bizim gözümüzle bak git.

Yazılı kayaları gibi tutsak insanlığın
Geniş barınaklardır o tarlalar, ormanlar
Karanlık adalarla çevrili deniz gibi hür.
Yürü elinde çiçekler tarlalar arasından.

Alfred de Vigny
Çeviren: İlhan Berk

Türk ve Dünya Edebiyatı, s.308-309, Hazırlayan: Emin Özdemir, Kültür Bakanlığı Yayınları, Birinci Baskı, 1994, Ankara

Bugün 2 kez okundu. Son okunma tarihi, 19 May 2012