olhayat

Octavio Paz, Meksika’nın, dahası evrenselliğin o müthiş duyarlılıklarını dile getiren eşsiz şairi.. Her şey’in yeniden doğacağı umudu ile aydınlık yarınlara ve aşklara…

Unutuş

Yum gözlerini, yitir kendini karanlıkta
gözkapaklarının kırmızı yaprakları altında.

Gömül vızıldayan sesin
düşen sesin halkalarına
ve uzaklarda yankılan
dilsiz bir çağlayan gibi,
davulların çalındığı yerde.

Bırak kendini karanlığa,
kendi etine gömül,
kendi yüreğine;
kemik, o mor şimşek,
kamaştırsın gözlerini, kör etsin,
mavi göğsünü göstersin akşam ışığı
körfezler ve gölgeli koyaklar arasında.

O sıvı karanlığında uykunun
ıslat çıplaklığını;
kıyıya kimbilir kimin bıraktığı
gövdeni, o köpük danteli unut.
Sonsuz kadın, yitir kendini
kendi benliğinin sonsuzluğunda,
bir başka denizle buluşan bir deniz gibi
unut kendini, beni unut.

Dudaklar, öpüşler, aşk, her şey yeniden doğar
o ölümsüz, o yalın unutuşta:
gecenin kızlarıdır yıldızlar.

Octavio Paz
Çeviren: Ülkü Tamer

En Güzel Aşk Şiirleri-1, Derleyen: Nurhan Kavuzlu, sf.155, Baskı-Cilt MEDYA OFSET, (Tarihsiz)

Bugün 0 kez okundu. Son okunma tarihi, 11 February 2012