olhayat

Bir Çınar Daha Gitti / Murat Özhan

Şöyle bir arkaya dönüp bakıyorum da ölüm üzerine ne çok yazı yazmışım. İnsanın zihnini gaddarca baskılıyor ki ölüm denen karabasan, kendinden ha bire bahsettiriyor.

Ölenlerin ardından bir iki çift söz söyleyip yazmak o kadar zor ki.. Öyle insanlar vardır ki, onları görmeseniz de, ellerinizi omuzlarına koymasanız da, onlarla aynı duygu bağı ile bağlandığınızı bilmek, aynı topraklardaki kaderi ve kederi solumak, aranızdaki mesafeyi yaklaştırır..

Halk ozanı Aşık İhsanî, 21 Nisan 2009 Salı günü sabah saatlerinde yaşama veda etti. Bir çınar daha yitip gitti. Halkın aydınlanması uğruna adanmış 77 yıllık bir ömür… Acılar, çileler, mahpusluklar…

Geçmiş yüzyıllardaki halk ozanlarının meydan meydan, köy köy, diyar diyar dolaşarak hem sazları hem de sözleriyle halkı bilinçlendirme yönündeki toplumsal işlevini düşününce nasıl bir fedakârlığa katlandıklarını anlamak zor olmamalı. Hem de kendilerine hiç kimse zor koşmamışken.. Aşık İhsanî de böyle bir görev aşkıyla yanıp tutuşan bir halk ozanıydı. Kim bilir, onun halk türkülerini söylediği dönem sonrasında, kendi yazıp okuduğu şiirleri çok politik ve sloganvari bulabilirsiniz. Estetik bakımdan öyle üstün eserler de değildir. Ama o dönemin sosyo-politik koşullarını, ayrıca İhsanî’nin okul yüzü bile görmediğini, kendini geliştirmek için nasıl bir gayret sarf ettiğini düşününce eserlerinin bir kez daha halk indinde abideleştiğini görür ve anlarsınız.. O kısacık adam, birden devleşiverir gözünüzde..,

Rahat rahat evinde oturup suya sabuna dokunmayan eserler icra etmek varken, kendini deyim yerindeyse ateşe atmak, neyle hangi akıl ölçüsüyle açıklanabilir ki?

Aşık İhsanî, bir zamanlar adından sıkça söz ettirmiş, elinde sazı, ayağında çarıkları, yurdun dört yanında konserler vermiş “modern zamanlar” ozanı idi. Güle güle İhsanî…

Son söz Yunus’un ola: Yunus der ki gör takdirin işleri / Dökülmüştür kirpikleri kaşları / Başları ucunda hece taşları / Ne söylerler ne bir haber verirler.

Sakal Üzerine*

Sakal seni “güzel” için taşırım
Ben seni kesemem kara sakalım
“Güzel”i görünce hafif kaşırım
Ben seni kesemem kara sakalım

Hacı gibi üç beş karı almadan
Sofu gibi yanlış namaz kılmadan
Camilerde halı kilim çalmadan
Ben seni kesemem kara sakalım

İhsanî’yim sakal değil gözümsün
Kullanmaya elde büyük kozumsun
Halkı kandırmaya bana lazımsın
Ben seni kesemem kara sakalım

Aşık İhsanî

*Ali Püsküllüoğlu, türk halk şiiri antolojisi, bilgi yayınevi, Birinci Basım, Ankara, Haziran 1975

Bugün 2 kez okundu. Son okunma tarihi, 19 May 2012