olhayat

2 Temmuz 1993 Sivas Toplu Kıyımının 16. Yılı / Murat Özhan

2 Temmuz 93, insanlık dışı bir olayı, tarihin kara sayfalarına kaydedildiği bir zamanı işaret ediyor. Siz hiç istemeseniz de zihninizde bir yere gelip çörekleniyor bu olay. Sizi olay içinde yaşatmak babında ( Bunu yaptığım için beni bağışlayın) lütfen şunu hiç değilse bir kez düşünün:

Barış ve kardeşlik adına düzenlenen bir organizasyona davetlisiniz. Oraya güle oynaya gidiyorsunuz. Dinlenmek için yerleştiğiniz otel, çevresinde toplanan yüzlerce ne idüğü belirsiz, gözü dönmüş cani tarafından bir anda yakılıyor. Otelin içinde, can haliyle ne yapacağınızı bilememenin korkusuyla oradan oraya koşturarak bir çıkış kapısı ararken dışarıdakilerce çıkmanız engelleniyor. Yüzlerce derecelik alevlerin içinde tutuşup eriyorsunuz. Suçunuz! Sadece insan olmak… Sanatçı ve aydın olmak…

Güvenlik güçlerinin orada bulunmasına rağmen göz göre göre, 34 canın, dile kolay 34 insandan bahsediyoruz, yitip gitmesini aklım almıyor hâlâ. İnsan dışındaki bir canlıya, istemeden de olsa zarar verirken bile insanın içi sızlarken bu toplu kıyım hangi insanlık anlayışıyla, nasıl bir ahlak kuralıyla açıklanabilir ki? Acımasızca diri diri insan yakmaya ancak Ortaçağ’ın engizisyon mahkemelerinin(!) verdiği kararlarda rastlanırken 21. yüzyılda böyle bir olayı bizlere yaşatan zorbaları kınıyorum. Sanmıyorum ama, acaba vicdanları (Olmayan yürekleri) sızlıyor mu hiç, merak ediyorum?

Bu insanlık dışı olayı gerçekleştiren insan dışı varlıklar, hakkaniyetli olarak cezalandırılmadığı müddetçe, yakılan canların ana babalarının, eş dostlarının, sevenlerinin, yüreklerindeki yangın da asla sönmeyecektir.

Bu tertipte parmağı olanlar, aslında Türkiye’nin kardeşleşmesine, aydınlık yüzüne, laik ve demokratik yapısına saldırarak niyetlerini açık açık ortaya koymuşlardır. O gün atıldığı söylenen şu slogan (Buna benzer birçok slogan mevcut) bunun kanıtıdır: “Sivas laiklere mezar olacak, Cumhuriyet Sivas’ta kuruldu, Sivas’ta yıkılacak, şeriat gelecek, batıl zail olacak…”

Çetelerden, mafyavari örgütlenmelerden arınmış, silahların gölgesinden uzak, barış, kardeşlik ve refah içinde yaşamayı şiar edinmiş, demokrasiyi yaşantısında içselleştirmiş bir Türkiye, yurdumun üreten, vefakar ve o ölçüde de cefakar insanlarının istek ve özlemleridir. Bu özlemi gerçekleştirmek hayal değil şüphesiz. Yeter ki kendimize güvenip üretimden gelen gücümüzün farkında olalım. Yeter ki sanatın o insanileştirici kollarına bırakalım kendimizi. Bildiklerimizi, gerçekleri hiç bıkmadan, yılmadan çevremizdekileri aydınlatma faaliyetleri için işe koşalım. Sivas katliamı gibi olaylara geçit vermemek, ancak böyle mümkün olur.

Okuyun Asım Bezirci’yi, bilimsel eleştirinin nasıl yapıldığını görün; dinleyin Hasret Gültekin’i, yüreğinizin her bir kıvrımı titresin; Metin Altıok’un, Behçet Aysan’ın yüreklerinden süzülüp gelen şiirleriyle yaşama bakın bir de.. Bu kahpe kıyımda yaşamını yitiren adını sayamadığım diğer canların da… Böyle değerler, kolay kolay yetişmiyor ne yazık ki.

Onların bizlere söyleyeceği sözler var hâlâ. Kulak verelim öyleyse onlara dostlar..

İzlemek için lütfen tıklayın:

Hasret Gültekin-Video

Bugün 0 kez okundu. Son okunma tarihi, 19 May 2012