olhayat

19.yy. âşık edebiyatının Sivas’tan yankılanan sesi, Ruhsatî’nin çırağı ve şehirdaşı olan Meslekî’nin “yavaşça yavaşça”(1) nakaratlı şiirini yayımlıyorum. Meslekî, ustası Ruhsatî ile diyar diyar gezerek âşıklık geleneğinin gereğini yerine getirir. Ruhsatî toplumsal konularda da şiirler söylerken Meslekî, ustasının bu yöndeki izinden pek gitmez.

Dr. Doğan Kaya, Meslekî ‘nin takma adını nasıl aldığını, Cenap Ozankan’ın Kırk Halk Şairi adlı kitabından şöyle aktarıyor: “Gençliğinde Ruhsatî, onu karşısına alıp ‘Bekir, diyor, sen bu yolda çok emek verdin; bari âşıklık adın Meslekî olsun’ diyerek mahlasını vermiştir.”(2)

Ölüm izleğinde yazılmış ender güzellikteki bu şiirin, dile gerildiği zamandan 130 yıl sonra çeşitli sanatçılar tarafından da icra edildiğini belirtmeden geçmemek gerek.

Yavaşça Yavaşça*

Dolanı dolanı gelir
Ölüm yavaşça yavaşça
Kalem alıp yaz derdimi
Gülüm yavaşça yavaşça

Söyünmüyor bir dem nârım
Sevda oldu öz diyarım
Güz dedi geçti baharım
Selim yavaşça yavaşça

Garip gönlüm durmaz oldu
Gözüm ırak görmez oldu
İşe güce varmaz oldu
Elim yavaşça yavaşça

Sevdiğim bu yana bakmaz
Kaş eğip kirpiğin yıkmaz
Kırıldı kanadım kalkmaz
Kolum yavaşça yavaşça

Şu dünyaya güvenilmez
Ölmeyince kan kesilmez
Meslekî’m artar eksilmez
Zulüm yavaşça yavaşça

Meslekî
Söyünmek: Sönmek

Kaynaklar:
(1)Dünden Bugüne Türk Şiiri, Cilt I, sf.188, Hazırlayanlar: Asım Bezirci – Kemal Özer, Evrensel Basım Yayın, İkinci Basım, İstanbul, Ağustos 2002

(2)Dr. Doğan Kaya, Sivas’ta Âşıklık Geleneği ve Âşık Ruhsatî, Cumhuriyet Üniversitesi Yayınları No:55, sf.89-90, Sivas, 1994
*Şiirin başlığı benim tarafımdan verilmiştir.

Bugün 0 kez okundu. Son okunma tarihi, 03 September 2010