olhayat

-152-

Ey benim divane gönlüm,
Dağlara düştüm yalınız.
Bu cefayı kendi özüm,
Pek mâil gördüm yalınız.

Dağlar var dağlardan yüce,
Dağ mı dayanır bu güce,
Derdimi üç gün üç gece,
Söylerim bitmez yalınız.

Şah’ın ayağına varsam,
Hayırlı gülbengin alsam,
Kızılırmak’a gark olsam,
Çağlasam aksam yalınız.

Pir Sultan’ım ey erenler,
Erine niyaz edenler,
Üçler, kırklar, yediler,
Mürvete geldim yalınız.

Pir Sultan Abdal
(Pir Sultan Abdal – Yaşamı ve Şiirleri, Hazırlayan: Ahmet Köklügiller, Ertüze Yayınları, İstanbul 1984)

—

Gülbenk: Yüksek sesle okunan dua.
Kırklar: Yeri ve göğü, yani “âlem”i yöneten kırk kişi. (Sofiler, Tanrının her zaman en yetkin bir belirtisi olarak bir kişinin bulunduğunu ve yakın aynı katta (derecede) iki kişi olduğuna inanırlar. Tanrının belirtisi olan yetkin kişiye “kutup” adı verilir. Kutupla ona yakın iki kişiye de “üçler” denir. Bunlardan sonra “yediler” gelir. Daha sonra da “kırklar”. Kırklardan sonra da üç yüz eren gelir. Tanrı, “âlem” i bu kırk kişiyle yönetir.)
Mürvet (mürüvvet): İyilik, mertlik, insanlık.

Bugün 0 kez okundu. Son okunma tarihi, 11 February 2012