olhayat

İnsanlığın ağzı savaşlardan çok yandı. Ama bırakalım yoğurdu üfleyerek yemesini, yaşanan tüm olumsuzluklardan ders almamışçasına sütü hâlâ ağzı yana yana içmeye devam ediyor ne yazık ki..

Dünya savaşlarının ve faşizmin izleri belleklerde hâlâ tazeliğini korurken, İkinci Dünya Savaşı’nı yaşayan, faşizme ve savaşa karşı politik duruşuyla net tavrını koyan ve bunu da eserlerine yansıtan Yunanlı yazar Andonis Samarakis(1919-2003)’in Tehlike Kolu adlı kitabından karınca kararınca bahsetmek istiyorum. Ama önce Samarakis’e dair bir iki noktaya değinip Tehlike Kolu romanı hakkındaki görüş ve değerlendirmelerimi bir sonraki yazımda sunacağım.

Andonis Samarakis’i Umut Aranıyor adlı kısacık ama yakıcı öykülerinden oluşan kitabıyla tanıdım. Tabii o andan itibaren da, Samarakis artık “benim yazarlarımdan” dediğim biri olmuştu. Daha sonra, kitapçı ve sahaflardan bulabildiğim eserlerini büyük bir zevkle okumuştum. Bilhassa “Çatlak” adlı romanından çok etkilenmiştim (Kim bilir, ilerleyen süreçte bu romanı da tanıtırım belki..). “Pasaport”taki öyküleri ise ayrı bir güzelliktedir.

Samarakis’i farklı kılan ne? Ele aldığı konular mı? Herkes savaştan, özgürlükten, umuttan, toplumdan, yalnızlıktan söz açar/açabilir. Buraya kadar yadırganacak bir şey yok. Ama, işlenen konuyu özgün anlatımıyla sunarken sizi kendi çekim merkezine alıverenler, diğerleri arasından sıyrılıp kucaklayıverirler. Samarakis’in, okuduğum eserlerindeki duru anlatımı, kısa ama vurucu cümleleri, olay örgüsünün hiç beklenmedik şekilde sonlanması gibi özellikleri, onu benzerlerinden bir çırpıda ayırmaktadır. Onu bu yönüyle, edebiyatımızın, yeri hakkıyla değerlendirilememiş öykücüsü Bekir Yıldız’a benzetiyorum.

Andonis Samarakis ve Tehlike Kolu-2 / Murat Özhan

Devam edecek..

Bugün 4 kez okundu. Son okunma tarihi, 11 February 2012