Cahit Külebi, İstanbul
İstanbul
Kamyonlar kavun taşır ve ben
Boyuna onu düşünürdüm,
Kamyonlar kavun taşır ve ben
Boyuna onu düşünürdüm,
Niksar’da evimizdeyken
Küçük bir serçe kadar hürdüm.
Sonra âlem değişiverdi
Ayrı su, ayrı hava, ayrı toprak.
Sonra âlem değişiverdi
Ayrı su, ayrı hava, ayrı toprak.
Mevsimler ne çabuk geçiverdi
Unutmak, unutmak, unutmak.
Anladım bu şehir başkadır
Herkes beni aldattı gitti,
Anladım bu şehir başkadır
Herkes beni aldattı gitti,
Yine kamyonlar kavun taşır
Fakat içimde şarkı bitti.
Cahit Külebi
Ahmet Necdet, Modern Türk Şiiri, Yönelimler, Tanıklıklar, Örnekler, Broy Yayınları, Ekim 1993
Bugün 5 kez okundu. Son okunma tarihi, 10 February 2012
Sevgili Murat,
Büyük usta Cahit Külebi’nin çok güzel bir şiirini paylaşmışsın sağolasın…
Nasıl da hüzün kokuyor…
“İçimdeki şarkı bitti” derken değil mi…
Hiç kimsenin şarkısı bitmesin…
Daima en güzel melodiler bizler için olsun diyorum…
Sevgiler senle…
Nihal, Cahit Külebi ile yıllar önce tanışma fırsatı bulmuştum. O sakin, alçakgönüllü, içten tavrı ve insana adeta huzur veren ses tonu ile beni oldukça etkilemişti. O günden bu yana Cahit Külebi’ye ve şiirine sevgim artarak devam etti. O, gündelik yaşamın gerçekliklerini estetiksel gerçekliğe dönüştürürken asla ama asla abartıya kaçmaz, samimiyetsizliğe düşmez.
Onun bu şiirinde gündelik yaşamın hayhuyu içindeki insanın hali pür melalini görmek mümkün aslında. Bir gerçekliğe, olabildiğince içtenlikle ama şiirin diliyle işaret etmekte o:
Gün gelir, insan da tükenir…
Sevgi, her daim..