Can Yücel, Yaprak Dökümü
Yaprak Dökümü
Sararıp dökülmeden önce kızaran yapraklar ki onlar
Şan verdiler ortalığa bütün bir sonbahar
Mevsim dönüp de yeniden yeşermeye başlayınca rüzgâr
Çıplağında o atın yine onlar koşacaklar
O çocuklar
O yapraklar
O şarabî eşkiyalar
Onlar da olmasalar benim gayri kimim var?
Can Yücel
Can Yücel, Rengâhenk, Papirüs Yayınları, 12.Basım, Haziran 1998, İstanbul
Bugün 1 kez okundu. Son okunma tarihi, 06 February 2012



Can Yücel’i hep sevdim, ilk okuduğumdan beri… Ama ayçiçeklerini çok sevdiğini öğrenince daha tatlandı şiirleri. Bu güzel hatırlatmanız için teşekkürler. O yattığı yerden sövüyordur şimdi bu günlere bakıp.
Çocuklar gelecek ,hayat ve ideal demek.
Sevgili alizafer,
Ben de Can Yücel tiryakilerindenim. Onun anısına, 2009 Ağustos’unda peşpeşe iki yazı yayımlamıştım.
Bir şiirinde: “Ölürsem neye gam yerim ki en çok? / Bidaha küfredemeyeceğime” diyen Baba Can’ı bir kez daha sevgiyle anıyorum.
Katkın için teşekkürler..