olhayat

BELKİ BİR GÜN

Sana bu pembe bulutları göstermek istiyorum gecede.
Ama görmüyorsun. Gece olmuş -insan neyi görebilir ki?

Artık senin gözlerinle görmekten öte bir seçeneğim yok,
diyor,
demek ki yalnız değilim, yalnız değilsin. Gerçekten de
bir şey yok sana gösterdiğim yerde.

Sadece bir araya gelmiş yıldızlar, yorgun,
bir kır eğlencesinden kamyonla dönen insanlar gibi,
hayal kırıklığına uğramış, aç, hiç biri türkü söylemeyen,
terli avuçlarında ezik yaban çiçekleri.

Ama ben direteceğim, diyor, görmekte ve sana göstermekte
çünkü sen görmezsen, sanki ben de görmemiş olacağım-
hiç değilse senin gözlerinle görmemekte direteceğim-
ve belki bir gün buluşacağız başka yönlerden gelip.

Yannis Ritsos
Çeviri: Cevat Çapan

Sevgili Beyrek Hocam,
Olağanüstü güzellikte bir şiir bu.
Kelimenin tam manasıyla ”harika”.
Biten bir sevda ancak bu kadar güzel anlatılabilir,bu kadar etkileyici olabilir.
Yetinmezlikler değil midir ayrılıkları başlatan.
Sanki bir de ”ayrılık” ve ”aşk”sözcükleri eş anlamlıymışcasına özdeşleşmiştir değil mi?
Aşk kumarda kaybetmek gibidir ve
ayrılıklar gündüzleri geceye dönüştürür,bir de bu mu vurgulanıyor ne?
Dediğim gibi;bu ”olağanüstü” şiiri burada paylaşıp varlığından haberdar ettiğin için sana sonsuz teşekkürler ediyorum.
Sevgi ve saygıyla..

Sevgili dulsinyam,

Ritsos’un bu güzel şiiri için teşekkür ediyorum.”Sen” ve “ben”in bileşkesini,omurgasını oluşturan “biz”e bakışı,şairce dile getiriş,gerçekten çok hoş.

Sağlıcakla kalasın..

Sevgili kasımpatı,

Haklısın,güzel bir şiir.
Yaşanmışlıklar,insanlara neler yazdırıyor.Hele hele işin içinde acı hissi varsa,bu şairce duyarlılığı had safhaya çıkarıyor.

Evet,aşk ve ayrılık birbirinin ikizi gibi..Aşkta beklenti hali yoktur,sahiplenme ise hiç olmamalıdır.Beklentinin devreye girdiği noktada aşk da yavaş yavaş tükenmeye başlar.Çünkü beklenti,acı hissini körükler.Acının kol gezdiği yerde ise,mutluluk olmaz.

Aşkta yaşanmışlıkların,paylaşılanların payı ne kadar büyükse,ayrılık acısının etkisi de o oranda güçlü olabiliyor.Zaten sevgili Edip Cansever,ta iliklerimize işlercesine artık geriye kalan tek güzelliğin yani gündüzlerin bile azaldığını söylemez mi bizlere?

Ben en iyisi,Cezmi Ersöz’ün,”Aşkta Yarın Yoktur Sevgili”si ile başbaşa bırakayım sizi..

Sevgi her daim.
—
Aşkta Yarın Yoktur Sevgili

Aşk bu dünyanın ölçüleriyle açıklanamaz sevgili. O ilkel bir acıdır, yaban bir ağrıdır. Gelir
ve içimizdeki o çok eski bir şeye dokunur. Sonra bir perde açılır ve yolculuk başlar. Bu yolculukta artık para, tarifeler, beklentiler, randevular, taksitler, iş, anneler ve korkular yoktur. Aşkın kendi gerçekliği vardır sevgili. İnsan bir başka ışığa teslim olur…
Aşkta yarın yoktur sevgili. Zaman ileri doğru değil, içeri, yüreklere, derinlere doğru işlemeye başlar, bilgeleşir. Hiç bilmediği sezgileriyle buluşur. Yükü çok ağırdır, kendiyle buluşmuştur. Hem dışındadır dünyanın, hem de ortasında.
Hindistan’da Ganj Nehri’nin kıyısında yakılan yoksul adamın hissettikleri de onunladır, yitirdikleri de… Newyork’ta, bir sokakta, o kartondan kulübesinde yaşayan kadının çıplak yalnızlığı da. Her şey onunladır, ona emanettir sanki, ama o, çıldırtıcı bir yalnızlık içindedir yine de…
Aşkın kültürlü olmakla, bilgili olmakla da ilgisi yoktur sevgili, kanımıza karışan ilkel acı, o yaban ağrıyla hiçbir kitabın yazmadığı hakikatlere daha yakınızdır, inan…
Kim demişti hatırlamıyorum, aşk varlığın değil, yokluğun acısıdır diye. Belki de bu yüzden ilk gençliğimde, o yoğun aşık olduğum yıllarda, gözüme uyku girmez, dudağımda bir ıslıkla bütün gece şehri, o karanlık, o hüzünlü sokakları dolaşır, insanları uykularından uyandırmak isterdim. Uyanıp, içimde derin bir sızıyla uyanan o derin sancının acısına ortak olsunlar diye…
Aşk çok eski bir şeydir sevgili. Onun içinden o çileli çocukluğumuz geçer. Sevdiğimiz insanların çocuklukları da… Oradan üvey anneler, eksik babalar, parasız yatılılar geçer. Ve sonra aşk bütün bunları alır, daha da eskilere gider, hep o ilkel acıya, o yaban ağrıya…
İnsan bazen nedensiz yere umutsuzluğa kapılır. Kimselere veremez sevgisini, kimselere kendini anlatamaz, evlere kapanır… Bazen denizler, kıyılar çeker insanı. İnsan bu kapılmayı anlayamaz, oysa çok eski bir yerde yaşanmasından korkulup vazgeçilmez aşkların sızısıdır bu. Bu sızı, bu yenilgi mevsimlerle yıllarla devredilir başka insanlara… Bir insanın yaptığı bir hatanın tüm insanlara yayılması gibi…
İşte şimdi biz de sevgili, ya olmadık zamanlarda umutsuzluğa kapılıp, soluğu evlerde alacağız, ya da denizler, kıyılar çekecek bizi. Nasıl biz başkalarının korkaklığını taşıyorsak, başkaları da bizim korkaklığımızı taşıyacak, yenilgimizi, umutsuzluğumuzu…
Birazdan sabah olacak…
Para, tarifeler, beklentiler, randevular, taksitler, iş, anneler ve korkular başlayacak… Bunlar varsa ve bizim için geçerliyse aşk yoktur ve hiç olmamıştır sevgili. Birbirimizi kandırmayalım…
Hadi güne hazırlan. Yaşadıklarımızı unutmaya çalış. Aşk bize güvenip verdiği büyüsünü, sırlarını, cesaretini, bilgeliğini ve o ilkel, o yaban ağrısını geri alacak. Bunlar olurken içimiz bir an çok üşüyecek, sonra geçecek…
Hadi, oyalanma birazdan yarın olacak…
Aşkta yarın yoktur sevgili…

Bitmeseydi bu sevda,inadına uzasaydı gündüzler…
İlk kez okudum bu şiiri buruk bir tad bırakıyor insanın içinde.İyiki paylaşmışsınız çok teşekkürler.Sevgiyle…

Her şeyi unuttuk…
Seven, sevişen her şeyi yıldızlara inat, ormandaki ağaçlara inat, kuşlara böceklere inat, doğan güneşe, yağmura, fırtınaya inat unuttuk…

Kıpırdamayıp aynı yerde kaldık.
Oysa bir zamanlar aşka karşı gelenlere amansız savaş açmıştık
Şimdi bir köşede eski mevsimlerin bize dönmesini, kanadı kırık kuşların, yarım kalmış aşklardan haber getirmesini bekliyoruz.
“ Sana sen diyorum, diye bana kızma
Sen diyorum bütün sevdiklerime
Ancak bir kez görmüşsem bile
Sen diyorum bütün sevişenlere…
der Loıs Borges bir şiirinde…

Aslında her seçim bir kaybediştir
Her tercih de bir vazgeçiştir çünkü
Bu seçim oyununda vazgeçtiğiniz şey, seçtiğinizden daha değerliyse pişmanlık kaçınılmazdır.
Ve o zaman başlar şiirler yazdırmaya şairlere…

Hayata bir başka gözle bakmayı öğrendiyseniz, bu seçimde kazandıklarını sananlara yalnızca acıyarak gülümsersiniz.
Yine Her şeyin sıradanlaştığı bir dünyada bazen kaybetmek en doğru seçimdir.
…Ve bu dünyada en yerinde tercih; vazgeçiştir.

yitirmek korkusunu göze almak
Sevmeye eşit bir davranıştır.
Bir ev küçülür, büyür öbür evlerle,
Oysa içinde ilk akla gelen yaşamaktır.
Yaşanılır diye düşünürken, düşüncelerle
Ölünür beraber sevgilerle.
Özdemir Asaf ( Benden sonra mutluluk)

sevgiler…

Sevgili saklıdefter ve sevgili nehiro,

Katkılarınız ve paylaşımlarınızla güç veriyorsunuz.Teşekkür ediyorum size.

Sağlıcakla kalasınız…

YERÇEKİMLİ KARANFİL

Biliyor musun az az yaşıyorsun içimde
Oysaki seninle güzel olmak var
Örneğin rakı içiyoruz, içimize bir karanfil düşüyor gibi
Bir ağaç işliyor tıkır tıkır yanımızda
Midemdi aklımdı şu kadarcık kalıyor.
Sen o karanfile eğilimlisin, alıp sana veriyorum işte
Sen de bir başkasına veriyorsun daha güzel
O başkası yok mu bir yanındakine veriyor
Derken karanfil elden ele.
Görüyorsun ya bir sevdayı büyütüyoruz seninle
Sana değiniyorum, sana ısınıyorum, bu o değil
Bak nasıl, beyaza keser gibisine yedi renk
Birleşiyoruz sessizce.

Edip CANSEVER

“Oysaki seninle güzel olmak var”
Bu dize,tüm azameti ve çıplaklığı ile öylesine güzel anlatıyor ki her şeyi..

“Ben” ve “sen”in birliği,”biz”i oluşturur ki,”biz”siz bu yaşamın tadı da anlamı da olmazdı.

Çok sağolasın yeraltındannotlar.
En içten yoldaşça sevgilerimle..

Böylesine güzel şiirlerin ve yorumların bulunduğu bir sayfa daha görmedim ben..
Yazı ile birlikte en son yoruma kadar okunduğunda harika bir bütünlük oluşmuş.Kusursuz bir senfoni gibi..
İnanılmaz güzellikte ve çok derin anlamlar içeriyor hepsi..
Yazanların ellerine yüreklerine sağlık ..
Sevgilerle..

Sevgili kasımpatı,

Güzel ve anlamlı sözlerin için çok teşekkür ediyorum.
Bu sayfalara,her türlü katkı sunan değerli dostların yürek güzelliği şavkıyor.Tıpkı seninki gibi..

İş,beyinden yüreğe inebilmekte,yürek işçisi olabilmekte yani.
Ümit Yaşar Oğuzcan iki dizelik o kısacık şiirine bir dünya dolusu duyguyu sığdırmamış mıdır?:

En ağır işçi benim;
Gün yirmi dört saat,seni düşünüyorum.

İnsani ilişkilerin giderek çölleşmeye yüz tuttuğu böyle bir çağda da güzel yüreklere her daim ihtiyaç var sevgili kasımpatı.

Her daim yürek işçisi kalasınız.
Sevgilerimle…