olhayat

Erdal Öz’ün “Anadolum” Adlı Şiiri Hakkında / A. Murat Özhan

Yenimahalle’de birkaç ay önce, bir sahafta Muzaffer Reşit’in hazırladığı “Vatan Şiirleri Antolojisi” adlı kitabı görünce hiç duraksamadan almıştım.

Kitap, daha önceki okuyucularınca kaplanmış ve bir hayli yıpranmış idi. Eve dönünde, şiirlere şöyle bir göz atmıştım. Bildiğim şiirler yanında, ilk kez karşılaştıklarım da vardı kitapta. Vaktimin elverdiği ölçüde bakarım niyetiyle kütüphanemin bir köşesine attığım bu antolojiyi yeniden elime aldığımda hem biraz heyecanlandım hem de sevindim. Zira kitabı ilk aldığımda sayfaları karıştırırken görmediğim bir şiiri ve şairini fark ettim:

“Anadolum”, Erdal Öz

Şiirin altında Erdal Öz imzasını görünce açıkçası şaşırdım. Çünkü Erdal Öz’ün öykü ve romanlarını biliyordum ama şiiri ile hiç karşılaşmamıştım. İnternette de bu konuda detaylı bir arama yapmama rağmen kayda değer bir veriye ulaşamadım. Belki gözümden kaçmıştır diyerek bu anlamda bilgisi olanların paylaşımda bulunmalarını temenni ediyorum.

Erdal Öz’ün “Anadolum”u, estetik açıdan üst düzey bir şiir olmamakla birlikte, eğitim kurumlarımızda yurt sevgisi temalı, her yıl okutulan aynı şiirlere eklenebilecek alternatif bir kaynak oluşturması babında önemli bir metindir.

“Vatan Şiirleri Antolojisi”nde, benim de ilk kez okuduğum ve internette yayımlanmamış şiirlere ilerleyen süreçte yer vereceğim. Örneğin, Erdal Öz’ün “Anadolum”u gibi, Suat Taşer ve Özdemir Asaf’ın yurt sevgisi temalı, hamasetten uzak şiirleri gerek öğrencilerin gerekse eğitimcilerin tasarrufuna sunulacaktır.

“Anadolum” adlı metni şiir severlerle buluştururken, Erdal Öz’ü minnettarlık ve sevgiyle anıyorum.

Anadolum

Bir güneş çıkar baboy!
Ateş gibi
Can komaz insanda
Bir kar yağar…
Öldürür.
Yol, geçit komaz…

Bir kurak gider mevsim:
Tarlada ekin komaz…
Derken efendim
Bir, sel gelir dağdan, taştan
Ekenek – insan – hayvan
Ne varsa siler götürür…
Komaz…

Ama bir verdi mi Anadolum
Tam verir gayrı…
Dağ, taş ekin içinde…
Hey babam, hey!..
Ek ekebildiğin kadar,
Biç biçebildiğin kadar…

Koş, durma… koş!..
Nefesin kesilinceye,
Kalbin duruncaya kadar…
Görmüyor musun, dört yanın Anadolu…
Dört yanın neş’e dolu, şevk dolu, haz dolu haz!
Hele bir de ay doğdu mu geceleri…
Testekerlek…
Gel keyfim gel gayrı…
Dert – mert komaz

Anadolum, dertli ama sabırlı…
Acı komaz insanda…
Anadolum fakir ama,
Dağlar gibi oyy!..
Dağlar dağlar
Yüreciğim, kan ağlamaz, oyy!..

Erdal Öz

Vatan Şiirleri Antolojisi, s.93-94, Haz: Muzaffer Reşit, Varlık Yayınevi, Üçüncü Basılış, İstanbul, Ekim 1961

Bugün 3 kez okundu. Son okunma tarihi, 24 May 2013