olhayat

“Unutma”ya Dair Öndeyiş / Murat Özhan

Divan edebiyatı döneminin hatırı sayılır şairlerinden Esrar Dede’nin aruz vezniyle yazılmış “unutma” redifli şiiri, blog sayfalarında yer almayı fazlasıyla hak ediyor kanımca.

Şeyh Galip tarafından Mevlevi dergâhında kazancılık görevine atanan Esrar Dede, Şeyh Galip’e kendini sevdirmişti. Şeyh Galip, yaşadığı dönemde özgün buluşları ve mecazları ile Divan edebiyatında çığır açmasına rağmen, ağdalı dil geleneğini devam ettirmekten kendini alamamıştır. İlerleyen günlerde onun web ortamında hiç yayımlanmamış ve yenileştirilmeye hiç gerek duyulmayan oldukça şaşırtıcı sadelikte bir şarkısını bu sayfalara iliştireceğim.

Sevgili Esrar Dede de, dil kullanımı açısından ustası Şeyh Galip’in ve geleneğin izinden gitmekten geri kalmamıştır ne yazık ki. Kaldı ki Divan edebiyatının felsefesi, ağırlıklı olarak soyut bir sevgi ve sevgili anlayışı üzerinde temellenir. Öte yandan İslamlığın etkisiyle Arap ve Fars edebiyatlarının mecaz ve mitolojik imgeleri fütursuzca kullanılır Divan estetiğinde. Şiirlerdeki Arapça, Farsça sözcük ve tamlamaların ağırlığı bundandır ve bu durum günümüz okuyucusunu hakikaten bezdirir.

Şiirin başlığını, “unutma” redifini dikkate alarak kendim koyarken şiirin yenileştirilmesi(1) de hasbelkader tarafımdan yapılmıştır.

Onun “unutma” redifli bu şiiri, sevdiğini bir başkasına, hani deyim yerindeyse kaptıran bir adamın hal-i pür melalini gözler önüne seriyor. Ne diyeyim, aşk acısı, evrensel bir insanlık durumu: Bizim coğrafyamızda ve birkaç yüzyıl öncesinde yaşanmış; dünyanın öteki ucunda da…

Tüm gönlü yaralılara ithaf edilmiştir..

Unutma

Demek yolculuğa çıktın, bu çaresiz gönlü unutma
Gittin güzel ama, bu gönlü yaralıyı unutma

Ara sıra uyandıkça dertsizlik yatak odasında
Hani şu geceleri ettiğimiz sohbeti unutma

Naz döşeğine girip şeker uykusuna vardıkça
Her zehri içen bu mutlu gözü unutma

Kâküllerini taradıkça seherler
Anımsa, bu gönlü yaralıyı unutma

Üzgün bakışını ne zaman aynada görsem
Ey hekimim hoşluk eyle, hasta beni unutma

Hallerimi yazdım, bütün gönül yapraklarıma
Elindeki beni anlatan o zavallı dergiyi unutma

Ben sabredeyim ayrılık acısına ama
Sen de güzelim, verdiğin sözü unutma

Ağlatmayacaktın, yola baktırmayacaktın
O birçok kere verdiğin sözü unutma

Ayrılığınla neler çektiğimi sen de bilirsin
Bundan ötürü o güzel yüze yaraşanı unutma

Ayrılığı kaldıracak güç kalmadı, bağışla güzelim
Aşktan gönlü yorgun düşen Esrar’ı unutma

Esrar Dede
Bugünün diliyle: Murat Özhan

***

Şiirin Aslı*

Azm-i sefer ettin, dil-i nâçârı unutma
Gittin güzel ammâ, bu dil-efgârı unutma

Gâhice uyandıkça şebistân-ı safâda
Şol gice olan sohbet-i hemvârı unutma

Vardıkça şeker hâba, girüp bister-i nâza
Ne zehri içer, dîde-i bîdârı unutma

Kâküllerini şâneye çektikçe seherler
Yadına getür, kalb-i dil-efgârı unutma

Ayînede gördükçe, kaçan, hasta nigâhın
Lûtfeyle tabibâ, men-i bîmârı unutma

Ahvâlimi yazdım, bütün evrâk-ı dilimde
Destindeki mecmua-yi nâçârı unutma

Ben sabredeyim, derd ü gam-ı hicrine ammâ
Sen de güzelim, ettiğin ikrârı unutma

Ağlatmayacaktın, yola baktırmayacaktın
Ol va’de-i tekrar be tekrarı unutma

Hicrânın ile çektiğimi sen de bilirsin
Her vechile dîdâra sezâvarı unutma

Yok takati hicrânına, lûtfeyle efendim
Dilhaste-i aşkın olan Esrar’ı unutma

Esrar Dede

*Rüştü Şardağ, Klasik Divan Şiirimiz, s.352-353, İnkilâp ve Aka Kitabevleri, İstanbul 1976

Bugün 1 kez okundu. Son okunma tarihi, 10 February 2012