olhayat

Mayısta Üzgün Gönlüm

Ayak sesleri coşkunun,
tozunu atıyordu geçmişin.
Al bayraklar ellerimizde
tüm sokaklarında İstanbul’un,
geleceğe koşar adım.
Gözlerimizde pırıltısı
düşsel güneşlerin…

Hangi ateşti
yüreğimizi yakan,
hangi yeldi sesimizi
alanlara savuran?

Neden hâlâ
her mayıs
sol göğsümde
çatlak kaburgalarımın sızısı
ve yan yana dizilmiş
otuzdört tabutun acısı?

Mayısta üzgün gönlüm
her gün
biraz daha artarken
yüreğimdeki hüzün,
kırık bir Lenin heykeli
çocukluğum
akşam haberlerinde…

Uzak dağlarda şimdi
giyinirken ilkyaz
gelincikleri,
toplanırken kırlangıçlar yeniden
geçerken güller tomurcuğa
bir mayıs günü,
sevdiğime verecek
karanfil bulamadım.
Ona yüreğimi sundum.

Mayıs 1992
Gülsüm Cengiz
Mayısta Üzgün Gönlüm, Evrensel Basım Yayın, Üçüncü Basım, Mayıs 2000, İstanbul

Bugün 0 kez okundu. Son okunma tarihi, 11 February 2012