olhayat

Murat Özhan

Ah o çekip gidenler bu dünyadan! Hele hele daha yaşanacak o kadar güzel şey varken… Zalım ölüm, gaddar ölüm, reva mıydı o yaşamının baharında olanları çekip aldın elimizden.. Bilirim seninle aşık atılmaz. Yine bilirim ki aramızdan her aldığına karşılık, yüreğimizden de bir parça kopar gider ve bir yanımız hep eksik kalır öylece, bir yanımız hep acır içten içe..

Ama bulunur elbet senin de zayıf bir noktan.. Gün gelir, güçlü olanlar, soysuz olanlar, onursuz olanlar, yalvar yakar olurlar. Her gecenin bir sabahı vardır. Doğanın doğal bir düsturudur, her şey ama her şey, akacağı yatağı bulur elbet. Bu devran böyle sürmez. Sürmez bu keyfilik, bu vurdumduymazlık, bu onursuzluk..

Sevgili Gülten Akın’dan, mütevazı bir haykırışla, bir Ağıt’la yürümeye devam…

Ağıt

Garbi yeli miydin, yavru şahan mıydın
Seni bir çağıran mı vardı
Durduğun yerde durmazdın
Bir kez o işte son kez
İşte o asıldığın
Korkak değilsin suçlu değilsin
Başını neden neden başını
Bir yana yatırdın
Dünya gibi bastıran bir şey mi var
Omuzların neden omuzların

Kolların taze dal gibi
Uzuyor iki yandan toprağa
Kaç yüzyılı aştın, kaç ülkeyi geçtin
Kurban olaydım boylarına

Çocuk çek kaşlarını
Onursuz şeyler üstünden
Kirpiğin yüzüne düşürme
Bütün dünyaya gövdenle
Gülümseme öyle
Ağıdımı bozacaksın

Gülten Akın

Cumhuriyetten Günümüze Türk Şiiri Antolojisi Cilt 3, sf.696, Boyut Dosya Yayınları, Hazırlayanlar: Abdullah Özkan – Refik Durbaş, 1999 İstanbul

Bugün 0 kez okundu. Son okunma tarihi, 09 March 2010