olhayat

Onlar ki inandıkları güzel bir dünya uğruna yürüyüş eylediler ve “yola düştüler”. Denizler gibi yola düşen tüm yoldaşları minnettarlıkla anarken, onların mücadele ruhunu yine güzel bir insanın, sevgili Kemal Özer’in şiiri ile taçlandırmak istiyorum.

Yürüdükçe Öğrenmenin Şarkısı

Yürüdükçe öğreniyorum ayaklarımızın da konuştuğunu
yürüdükçe sorular sorduğunu, yankılar bıraktığını ardında
öğreniyorum gök ne uçsuz bucaksız, ne göründüğü kadar mavi
bulut değil rüzgârın taşıdığı bir tek, vakti gösteren saat değil
yürüdükçe öğreniyorum, kendiliğinden ışımıyor sabah bile

Söylendiği yerde kalmıyor söz, durmadan ilerliyor alevi
– içinde bir yürek varsa bir sözün, içinde bir alev varsa yüreğin –
nerden geçsek orda kalmıyor sokak, açılıyor bir başka alana
bir alan bir başka alanın, bir kent bir başka kentin
yürüdükçe katıyor sınırlarına kendi sabırsız genişliğini

Yürüdükçe öğreniyorum, elimize neyi alırsak alalım
– bir somun parçası, aşınmış bir çift ayakkabı, bir bayrak -
yeni bir dili konuşuyor tutup kaldırdıkça havaya
öğreniyorum bir kıvılcıma yol verdiğini parmaklarımızın
neyi tutarsak tutalım ellerimizin her biri bir şalter

Kemal Özer

Kemal Özer, Birlikte, Aynı Ateşten Geçerek, s.148, Evrensel Basım Yayın, Birinci Basım Ekim 2003, İstanbul

Bugün 0 kez okundu. Son okunma tarihi, 22 May 2012