olhayat

Bugüne kadar yazılmış maden ve maden emekçisi şiirleri içinde bir şaheser olarak kabul ettiğim sevgili Melih Cevdet Anday’ın bu şiirini yaşamlarını yitiren madencilere ithaf ediyorum…

Yukarda

Uzak bir göğün altındaydı deniz,

Suskunluğun adak testisi,

Kocaman deniz suların altında.

Dipte, maviliklerin oynaştığı,

Küçük bir balığın kanadı gibi yalnız,

Umutsuzluğun bir anlamı kalmadığı,

Kumlara gömülmüş ya da kayaya takılmış

Çapanın, gemisini bekleyen çapanın

Altında, toprak başlar ya, sonra da

Maden. Az önce çökmüş madenin altında,

Lamba söndükten sonra yıkılmış tavanın

Ve duvarı tutan kalasın altında

Tek başınaydı yaralı işçi, karanlık

Yok etmiş gözlerini ama

Kendindeydi daha, ufak bir güneş,

Dünyanın en ufak güneşi,

Çocukluk gibi, düşüncesiz kuşlar gibi,

Duydu demir aldığını geminin

Gürültülerle.

Ve yukarda,

Uzak bir göğün altındaydı deniz,

Bulutlar, martılar ve deniz.

Melih Cevdet Anday

Melih Cevdet Anday, Sözcükler, Bütün Şiirleri, sf.271, 2.Baskı, Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, İstanbul 2007

Bugün 0 kez okundu. Son okunma tarihi, 31 July 2010