olhayat

“Rüzgârın Yırtık Yeri”nden sonra, Metin Altıok’un “Evde Yoklar” adlı bu güzel şiirini paylaşırken onu sevgi ve minnettarlıkla anıyorum.

Evde Yoklar

Durmadan avuçlarım terliyor,
İnildiyor ardımdan
Girdiğim çıktığım kapılar.
Trenim gecikmeli, yüreğim bungun,
Bir bir uzaklaşıyor sevdiğim insanlar.
Ne zaman bir dosta gitsem,
Evde yoklar.

Dolanıp duruyorum ortalıkta.
Kedim hımbıl, yaprak döküyor çiçeğim,
Rakım bir türlü beyazlaşmıyor.
Anahtarım güç dönüyor kilidinde,
Nemli aldığım sigaralar.
Ne zaman bir dosta gitsem,
Evde yoklar.

Kimi zaman çocuğum,
Bir müzik kutusu başucumda
Ve ayımın gözleri saydam.
Kimi zaman gardayım
Yanımda bavulum, yılgın ve ihtiyar.
Ne zaman bir dosta gitsem
Evde yoklar.

Bekliyorum bir kapının önünde,
Cebimde yazılmamış bir mektupla.
Bana karşı ben vardım
Çaldığım kapıların ardında,
Ben açtım, ben girdim
Selamlaştık ilk defa.

Metin Altıok

Yüz Yıllık Türk Şiir Atlası, Cilt:2, s.106, Derleyen: Özcan Ünlü, Birey Yayınları, Birinci Baskı, Ocak 2004, İstanbul

Bugün 0 kez okundu. Son okunma tarihi, 22 May 2012