olhayat

Zalim Zaman / A. Murat Özhan

Zaman, bir çığ gibi akıp gitmekte hayatlarımızın tam orta yerinden. Kimi zaman kendimizden kimi zaman da sevdiklerimizden alıp götürüyor.

İnsanın zaman karşısındaki çaresizlik hali, belki de ondan bu kadar fazla söz etmesine yol açıyor. Bu eli kolu bağlılık, zamana sitemi bir alışkanlığa çeviriyor ister istemez. Zaman tünelinde, işte bir ocak ayı daha o iç burkan haliyle geldi çattı.

Bizden kopardıklarıyla her ne kadar yüreklerimizi üşütse de zaman, şiirin balarılarının arkada bıraktıkları, bize bir nebze olsun teselli. Walt Whitman’ın “Bu kitaba dokunan, bir insana dokunur.” sözü kabilinden, onların kitap ve şiirlerini, dergilerde yazdıklarını elimize her aldığımızda bir insan buluruz karşımızda, yaşayan bir insan…

Yitirdiğimiz tüm şiir emekçilerinin anısına…

Kırkikindi Yağmurları

Sabahları âşık değilim dedim
Hakikaten de öyleyimdir
Her sabah rahat, neşeli olurum
Hatta sesime bakmadan türkü söylerim
Herkes gibi işime giderim ben de
Çalışmak sanki özlediğim bir şeydir
Sonra yavaş yavaş o aklıma gelir
Havam bulutlanır gitgide
Peşinden koşmaktan yorgun düşerim

Çekilmez olur artık şehir
Bilirim şimdi kırlarda
Bir hayvan sakince suya eğilmiştir
Trenler geçip giderken küçük kuşlar
Durmadan yer değiştirir telgraf tellerinde

Gitsem gezinsem derim limanda
Rıhtım kahvelerinden birinde otursam
Bir şey içsem ve dönsem
Değiştirsem elbisemi,
Yahut uzanıp saatlerce uyusam
Belki bu dertten kurtulurum
Derim ama akşam olur
Gene kapına düşer yolum.

Necati Cumalı

Yüz Yıllık Türk Şiir Atlası 2, s. 192, Derleyen: Özcan Ünlü, Birey Yayınları, Birinci Baskı, Ocak 2004, İstanbul

Bugün 2 kez okundu. Son okunma tarihi, 23 February 2012