olhayat

Otopsi

Almaşık ve genzi yakan
Bir yalnızlık kokusu
Arkasına aldığı kentin
Hırlayan karabasanıyla kol geziyor
Her yanından bu irin akan
Bu Allahsız yerde.

Şimdi böylesine bir puslu havada
Hangi ruh üşümesine,
Hangi ten sıcaklığı örtü olabilir ki?
Ağzımızda çalkaladığımız sevgiler
Ve habire kamçılanan kentler çağında
Buruşturup dağların ardına attığımız aşkı
İp cambazı da olsa sözler yetmez anlatmaya
Ve geri getirmeye..

Mutluluklara yan bir denmese
Eşkıya zamanın zulmü
Göğsümün sol köşesinde
Gidenlere ağıt yaktırmasa
Ateşin ve söz’ün yanı sıra
Yitse söz’ün söz’e savaşı

Yitirdiğimiz ne varsa
Ki aşk ve özgürlük adına
Ki her daim dosdoğru
Demlenen eylemlerim
Şimdi hükümsüz çünkü
Boylu boyunca uzanmış tarihim
(Duyurulur ilanen)
Faili meçhul vakayi adiyedendir
Bekliyor otopsi sırasını..

Murat Özhan

Bugün 0 kez okundu. Son okunma tarihi, 09 September 2010