olhayat

Şiire Dair

Yaşamda hiçbir şey yoktan var edilemez; vardan da yok edilemez.
Ama…
Şiir, olmazı, olduran; olduranı olmaz kılandır.
Şiir, şafağın kızıllığını doyumsuzca beklemektir.
Şiir, eriyeceğini bile bile güneşe dokunmaktır.

Var olan değerlerden yola çıktığı halde, onları da yeri geldiğinde eleştirendir şiir.
Şiir, inattır, inatçıdır, sorgulayandır, ana kucağıdır, barikattır, mücadeledir,
yârin dudağıdır, dostun omuz başıdır.
Yalnızlığa sığınıştır; yalnızlıktan kaçıştır şiir.
Şiir, sistemin külliyen insansızlaştırma girişimlerine karşı bir başkaldırıdır.
Alevden denizleri mumdan kayıkla geçmektir şiir (Şeyh Galip’e yürekten bir merhaba..)

Yukarıda şiir adına dile getirdiğim benzetmeler, yakıştırmalar ve her şey bir yana, belki salt şiirin marketten gidip ekmek almak (fiili bir yönü) gibi bir gücü yok ama kişiyi gereksiz katılıklardan, hoşnutsuzluklardan bir nebze de olsa arındırarak insanîleştirdiğini söylemek abartı sayılmaz sanırım.

Dünya Şiir Günü vesilesiyle her günümüzü şiir tadında geçirmeyi dilerken, sözlerimi 2009 PEN Şiir Ödülü’nü kazanan sevgili Kemal Özer ile, yine onun kaleme aldığı 21 Mart Dünya Şiir Günü Bildirisi ile noktalıyorum.

YALIN SÖZÜ YEĞLESE DE YALINAYAK DEĞİLDİR ŞİİR!

Bir yüzleşme günündeyiz yine.

Yine şiire bakıyoruz. Yine şiir ne işe yarar diyenlerle göz göze gelerek.

Sesimizde yankılanan yine öncelikli bir soru: Hangi niteliklerle yüz yüze getirir bizi şiir?

Sayabiliriz o niteliklerin birkaçını hemen: Yaratıcı eyleme merak, dönüşü olmayana cesaret, sıradana açılan savaş, emeğe gösterilen saygı, duyarlığa tanınan özgürlük, tasarlananı genişleten ufuk…

Şöyle diyebiliriz örneğin:

“Çin Seddi bittiği akşam duvarcılar nereye gittiler?” diye soran meraktır şiir.

Kralı çıplak gördüğünde korkağın söyleyemediği cesur sözdür.

Sıradanın yavanlığına başkaldıran çeşitlilik, emeği hor görene indirilen tokattır.

Duyarlığı sınırlı tutanın karşısına yeni bir dil ile, tasarlananı güdük bırakanın karşısına yeni bir dünya ile çıkandır.

Neruda’nın dediğini bir kez daha yineleyebiliriz öyleyse: Yedi canlıdır şiir. Bunca sömürü ve yoksulluğun insana yaşamı dar ettiği, işkence ve savaşlarla bunca zulmün, zorbalığın, kıyımın yeryüzünü kana boğduğu günlerde şiirin payına da canından olanların acısı düşer, soluğunun önüne birtakım engeller dikilir. Ama her keresinde yeniden canlanacaktır o, yüzleşmek için ayağa yeniden kalkacaktır.

Her yüzleşme gününde kıyıcıya, zorbaya, işgalciye karşı diyeceği bir söz, yapacağı bir eylem, her yüzleşme gününde suskun kalanlara, boyun eğenlere karşı dolaşıma çıkaracağı bir öfke vardır çünkü. Eylemini kendisi kalarak gerçekleştirmeyi, öfkesini sözcüklere bürüyerek biriktirmeyi, sözünü çoğu kez yalın söylemeyi yeğlese de, onlarla kıyıcının, zorbanın, işgalcinin ve suskunluğun üstüne yürürken yalınayak değildir. Çıkarıp kafalarına fırlatacağı bir ayakkabısı her zaman vardır.

Kemal Özer

http://www.pen.org.tr

Bugün 0 kez okundu. Son okunma tarihi, 09 September 2010