olhayat

Bu şiir, 17.05.2010 tarihinde Zonguldak TTK Karadon Maden Ocağı’nda göçük altında kalarak yaşamlarını yitiren maden emekçileri ile bütün dünya maden emekçilerine ithaf edilmiştir.

Zonguldak Madencilerine Ağıt

Zifiri karanlık
Kimine huzurlu sessizlik
Bunun için anlayabiliyorum Haşim’i
Kimine ölüme yürümek
Bir lokma ekmek için
Düşündüm durdum günlerdir
Neyin karşılığıdır bu

Sadece kaldırımlar yaladı
Kutsanmış düşlerden ılık
Ama acınası zihni yakan
Ve geceden üstümüze sinen
Bu kesif kömür kokusunu

Madenciler
Girdi gayya kuyusuna
Garip bir çelişki ama
Düşler bile kurumuşken
Masalların koynunda yaşadı hep
Bin bir umutla

Yoksul çiy taneleriydi
Kapkara elmastı kim bilir
Yahut ne bileyim
“Dünyanın en ufak güneşi”ydi
Yukarıya bakan umarsız gözleri

Hep beklediler
Hep beklediler
Hep beklediler

Üflenirken kulaklara küflü hayaller
Yabanıl arzular, galebe çaldı insanlığa
Göçük değil
Ki tahvil, ki dolar, ki hisse senedi
Ezdi hep
Zincirlerinden
Gayrı kaybedecekleri olmayan
Kolları iki yana düşmüş
Başları yana eğik bedenleri

Grizu
Kader değildi
Kabus hiç değildi
Ama onlar razı oldu kaderlerine

Emekçi kardeşlerim
Nâzım’ca
“Gayrık yeter”
Diyemeden
Gittiler

Emekçi kardeşlerim
Kartacalı Hannibal gibi
“Ya bir yol bulacağım
Ya da yaratacağım yeni bir tane…”*
Diyemeden
Gittiler

Onlar razı oldu kaderlerine
Ama insanlık
Göçük altında kaldı

Murat Özhan

“Dünyanın en ufak güneşi” dizesi, Melih Cevdet Anday’ın, “Yukarda” şiirinden.
*Aut viam inveniam aut faciam.

Bugün 0 kez okundu. Son okunma tarihi, 22 May 2012