olhayat

Okul Piyesleri

Yaşamın hayhuyu içinde koştururken öyle zamanlar gelir ki yanı başımızdakini bile görmeyiz. Hani dibimizdeki “Ben buradayım.” der avazı çıktığı kadar bağırırken.. Ama yine de duymaz ve görmeyiz. Çünkü alıştığımız bir düzen vardır ve o düzenin dışına çıkmak pek işimize gelmez. Böylelikle de aslında alışkanlıklarımızın kulu kölesi oluruz hem de hiç farkına varmadan.. Alışkanlıklarımız yavaş yavaş köreltir bizi.

Yaşanan sıradanlıklarımızı bir nebze olsun göstermeye, bizi kendimize getirmeye, kolumuza bir çimdik atıp şöyle bir silkinmemize vesile olan bir tür var: tiyatro

devamını oku…

Bugün 0 kez okundu. Son okunma tarihi, 09 February 2012