Bugün 24 TV ekranlarına, yakın tarihe ışık tutan belgesel program “Keşke Olmasaydı” da Sivas Katliamı getiriliyor. 21.15’te yayınlanacak belgesel, kısa tanıtım bölümünden izlediğim kadarıyla tanıkların o gün yaşadıklarını gün yüzüne yeniden taşıyacak görünüyor.
Söz televizyondan açılmışken aldığım bir notu buraya aktarmak istiyorum.
Bugün 1 kez okundu. Son okunma tarihi, 09 March 2010
Murat ÖZHAN
Bireyci dünya görüşünü yahut “sanat için sanat” anlayışını savunanların temel tezi şu: “Ben,başkaları için değil kendim için yaşarım,kendim için yazarım.Beni diğerleri ilgilendirmez.Hem ben başkaları için yazmadığımdan,anlaşılmak gibi kaygıları da taşımam.Toplum ya da halk benim için ‘vız gelir,tırıs gider’ “ Kısaca böyle.Bu anlayışı savunanları her nedense anlamakta zorluk çekiyorum.Neden mi?Bir önceki bölümde,insanın toplumun koşullarının ürünü olduğunu vurgulamam bundandı.İnsan, istemese de toplumsal bir varlıktır.Çünkü her “ben”, ancak ve ancak “sen”le var olabilir. Bunu tersinden de söylersek her “sen” ,bir “ben”le mümkündür.Dolayısıyla diyalektik açıdan,biri olmadan öteki asla var olamaz.Kadın olmazsa erkek de olmazdı. İşte “ben” ve “sen” in birliği, “biz”i meydana getirir ki en az iki kişi de bir toplumdur.
Her anlaşmak temennisi ,içeriğinde ikili bir karşı olumu barındırır.”Anlaşmak”ta ,alan ve veren vardır.Zaten iletişim dediğimiz de bu her alan ve veren arasındaki bağ değil midir?Veren sağlıklı bir şekilde veremezse yahut verenin böyle bir derdi yoksa(Anlaşılmak gibi) alanın,almak isteyenin ne suçu,günahı olabilir ki?İsteyenin bir yüzü,vermeyenin iki yüzü kara…
Aslında bu anlaşılmak-anlaşılmazlık sorunsalı yüzyıllardır sanat dünyasında sürgit bir tartışmadır. Bu kayıkçı kavgası, günümüz içre değerler dünyasında epey bir gereksiz zaman harcanmasına ve bunun yanında kafa karışıklığına da yol açmakta ne yazık ki.Burjuvazinin lejyonerleri,işlerini öyle bir tereyağından kıl çekercesine yürütüyorlar ki,bir bakıyorsunuz sanatta postmodern akım adı altında, bir bakıyorsunuz eğitimde yahut farklı işkollarında toplam kalite yönetimi adı ile piyasacılık mantığını zihinlere çok iyi bir şekilde zerkediyorlar. Yani kısacası yaşamımız hem kültürel hem de ekonomik yönüyle bireyciliğin kuşatması altında.
Sanatın sanat için olduğu savını ileri sürenler,acaba kendi şiirlerinin yahut eserlerinin okunup beğenilmesini hem de tumturaklı ve tutkulu bir şekilde niçin isterler ki?Hem onları kimler okuyup değerlendirecektir ki?İnsan.İnsan dediğimiz de,harmandan yeni çıkmış saman değildir ki..Entel şairin,yazarın,ressamın eserini sular seller gibi yutabilmesi için illa ki belli bir bilgi ve kültür birikimine ihtiyacı vardır insanın.O açıdan,bireyciler,otursunlar fildişi kulelerinde,kendi şiirleriyle baş başa kalıp oyalansınlar!Sanatın da,eğitimin de,teknolojinin de yaşam için dolayısıyla “insan” için olduğu gerçeğini göz ardı mı edelim?Her şey ama her şey,tüm çabamız ve özverimiz insanlığın daha iyi bir noktaya gelmesi üzerine kurulu değil midir?Bu bağlamda sanat da bir araçtır.En azından ben böyle düşünüyorum.Yoksa salt sanat için sanat ,insanlığın ilerlemesinde bir arpa boyu yol aldıramaz;çünkü doğası gereği bireycidir ve bireyci(bireysel değil) düşünüş tarzı bencildir. Bencillikle,yani diğerinin sırtına binerek yahut ümüğünü sıkarak,olur olmaz yerde çelmeler atarak,haince faklar kurarak ilerlemek mümkün mü? Bireyci (Lütfen dikkat edile “bireysel” liği ısrarla bireycilikten ayırıyorum.) düşünüş ve uygulama,şu yaşlı dünyamızda her daim kan,gözyaşı,hiddet ve ölüm getirmemiş midir?Dünya tarihi,bu konuda binlerce örnek sunuyor önümüze.En basitinden,özel mülkiyetin nasıl ortaya çıktığı ve yarattığı bunca tahribat ortada iken…(İlgili duyanlar,özel mülkiyetin ortaya çıkışı için Friedrich Engels’in “Ailenin,Özel Mülkiyetin ve Devletin Kökeni”adlı kitabına bakabilirler.
Sürecek…
Bugün 0 kez okundu. Son okunma tarihi, 08 March 2010
Son Yorumlar